ယကမၤစၢၤနၤ

“โอ๊ย!” แม่นกกระสาเจ็บปีกและขาของเธอที่ติดในลวดหนาม

“ฉันเจ็บ ฉันบินกลับไปหาลูกๆ ของฉันไม่ได้แน่ๆ”

“กรุณาช่วยฉันที”

“เธอร้องไห้ทำไมเหรอแม่นกกระสา?”
“ฉันบินกลับไปหาลูกๆ ของฉันไม่ได้”

“ฉันจะช่วยเธอเอง” เด็กชายลันไจล์พูด

“ขอบคุณนะลันไจล์”

วันต่อมา, คุณยายให้ลันไจล์ไปซื้อขนมปังที่ร้าน

ระหว่างทาง, เขาหยุดเล่นกับเพื่อนๆ ที่แม่น้ำ

แย่ละ! เงินหาย

“อย่ากลับบ้านจนกว่าเธอจะหาเงินเจอ!”

“เธอร้องไห้ทำไม, ลันไจล์”

“ฉันทำเงินที่คุณยายให้มาซื้อขนมปังหาย ตอนนี้พวกเราเลยไม่มีอาหารค่ำด้วย”
“ฉันจะช่วยเธอ”

ตาอันแหลมคมของแม่นกกระสาได้มองไปเห็นเหรียญที่ส่องประกายในน้ำ

“ขอบคุณครับ, แม่นกกระสา”